آپارتمان معتمد

سال: 1396

موقعیت: آمل

مساحت زمین: 205 مترمربع

زیرینا: 720 مترمربع

کارفرما: ولی‌الله معتمد

هنگامی که طراحی این پروژه به ما واگذار شد نخستین چالش طراحی، پاسخ گویی به دو عامل اساسی تحدیدکننده بود.
- یکی خواست شخصی و متعین کارفرما؛ که غالبا بیش از ظرفیت پروژه بود. یک واحد سه خوابه (140 متری) و دو واحد دوخوابه (140 متری)، هرکدام با ریزفضاها، خواسته ها ونظام فضایی متفاوت. دیری نگذشت که خواسته تازه ای نیز پیش آمد و آن افزودن 60 متر مربع به طبقه سوم و تبدیل آن به یک واحد سه خوابه 200 متری بود.
- دوم، ویژگی های زمین پروژه؛ یک قطعه زمین پشت قواره 200 متری، که تنها 3 متر بر به یک کوچه بن بست 6 متری داشت و بیشتر پهنای زمین در پشت ساختمان همسایه جای گرفته بود. موقعیتی که چاره اندیشی برای دستیابی به دید و روشنایی بهتر را در برابر دید و حریم همسایه دشوار می کرد.
صراحت قوانین شهری برای عقب نشینی دست کم 2 متر از بر شمالی و همچنین متراژ مورد نیاز کارفرما، سبب کاهش پهنای حیاط جنوبی ساختمان (کم و بیش 2 متر ) می شد. در گام نخست تلاش شد تا با طراحی ساختمان به شکل (L ) دید همسایه مهار گردد و از سویی با افزایش ژرفای حیاط و البته کاهش درازای آن، حیاط خوش ریخت تری به دست آید.
با این روش، امکان نورگیری از دو سوی جنوبی و غربی برای ساختمان فراهم شد و دورتر شدن از ساختمان همسایه، بزرگ تر شدن پنجره ها و کنترل حریم ساختمان را در پی داشت. خواسته واپسین کارفرما در راستای افزایش متراژ واحد سوم به 200 متر مربع، با قرار دادن یک نیم طبقه در تراز چهارم و طراحی این واحد به گونه “دوبلکس” برآورده شد. برای رسیدن به تناسب بهتر میان فضای خودمانی و همگانی کم و بیش 20 متر مربع از طبقه سوم کاسته شد و به تراس اختصاص یافت؛ از همین متراژ برای شکل گیری یک نشیمن خودمانی در نیم طبقه بهره بردیم.
دست آورد این رویکرد پا گرفتن دو تراس پلکانی در طبقه سوم و چهارم ساختمان بود که افزون بر شکل گیری ویژگیهای دیداری و فضایی دگرگونه، سبب نفوذپذیری، نورگیری و دید بیشتر با کنترل حریم ها شد.
جانمایی پارکینگ در همکف، با یکپارچه کردن حیاط های شمالی و جنوبی، گردش دوسویه هوا در ساختمان را آسانتر کرده است.
یکی از ویژگی های این پروژه، خویشاوندی و نزدیکی میان کاربران آن بود. تلاش کردیم تا با آمد و شد دیداری میان همه طبقات تجربه ای دیگرگون از همسایگی و همنشینی بسازیم. به سخن دیگر کوشیدیم تا نمای ساختمان از درون خانه دیده شود و "بودن" در میان همسایگان زیباتر به چشم آید. گزینش آجر برای نما نیز دانسته برای افزایش هرچه بیشتر این حال و هوا بود. نوآوری ویژه در طراحی این ساختمان، نمای یکپارچه آجری آن است. آنگونه که سفت کاری و نازک کاری جدا از هم نمی باشد؛ یک دیوار "دوپوش" آجری است که افزون بر مرزبندی درون و بیرون، چه در درون نشیمن و چه در بیرون خانه نمای یگانه و پیوسته ای می سازد.
در کار با آجر به ویژگی دیگری از این بن مایه زیبا دست یافتیم، بدین روش که برای هواخوری و پیش گیری از ماندن نم در درون دیوارها، میان بخش درونی و بیرونی دیوار نزدیک به 5 سانتی متر جا گذاشتیم و در این راستا برای اتصال این دو جداره از یک آجر "کله" بهره بردیم که خود آغازگر یک “موتیف” زیبا در چیدمان آجرها بود و همین پس و پیش ها در نزدیکی همسایه تبدیل به "فخر و مدین" شد؛ آغاز یک تجربه فضایی متفاوت.

هنگامی که طراحی این پروژه به ما واگذار شد نخستین چالش طراحی، پاسخ گویی به دو عامل اساسی تحدیدکننده بود.
- یکی خواست شخصی و متعین کارفرما؛ که غالبا بیش از ظرفیت پروژه بود. یک واحد سه خوابه (140 متری) و دو واحد دوخوابه (140 متری)، هرکدام با ریزفضاها، خواسته ها ونظام فضایی متفاوت. دیری نگذشت که خواسته تازه ای نیز پیش آمد و آن افزودن 60 متر مربع به طبقه سوم و تبدیل آن به یک واحد سه خوابه 200 متری بود.
- دوم، ویژگی های زمین پروژه؛ یک قطعه زمین پشت قواره 200 متری، که تنها 3 متر بر به یک کوچه بن بست 6 متری داشت و بیشتر پهنای زمین در پشت ساختمان همسایه جای گرفته بود. موقعیتی که چاره اندیشی برای دستیابی به دید و روشنایی بهتر را در برابر دید و حریم همسایه دشوار می کرد.
صراحت قوانین شهری برای عقب نشینی دست کم 2 متر از بر شمالی و همچنین متراژ مورد نیاز کارفرما، سبب کاهش پهنای حیاط جنوبی ساختمان (کم و بیش 2 متر ) می شد. در گام نخست تلاش شد تا با طراحی ساختمان به شکل (L ) دید همسایه مهار گردد و از سویی با افزایش ژرفای حیاط و البته کاهش درازای آن، حیاط خوش ریخت تری به دست آید.
با این روش، امکان نورگیری از دو سوی جنوبی و غربی برای ساختمان فراهم شد و دورتر شدن از ساختمان همسایه، بزرگ تر شدن پنجره ها و کنترل حریم ساختمان را در پی داشت. خواسته واپسین کارفرما در راستای افزایش متراژ واحد سوم به 200 متر مربع، با قرار دادن یک نیم طبقه در تراز چهارم و طراحی این واحد به گونه “دوبلکس” برآورده شد. برای رسیدن به تناسب بهتر میان فضای خودمانی و همگانی کم و بیش 20 متر مربع از طبقه سوم کاسته شد و به تراس اختصاص یافت؛ از همین متراژ برای شکل گیری یک نشیمن خودمانی در نیم طبقه بهره بردیم.
دست آورد این رویکرد پا گرفتن دو تراس پلکانی در طبقه سوم و چهارم ساختمان بود که افزون بر شکل گیری ویژگیهای دیداری و فضایی دگرگونه، سبب نفوذپذیری، نورگیری و دید بیشتر با کنترل حریم ها شد.
جانمایی پارکینگ در همکف، با یکپارچه کردن حیاط های شمالی و جنوبی، گردش دوسویه هوا در ساختمان را آسانتر کرده است.
یکی از ویژگی های این پروژه، خویشاوندی و نزدیکی میان کاربران آن بود. تلاش کردیم تا با آمد و شد دیداری میان همه طبقات تجربه ای دیگرگون از همسایگی و همنشینی بسازیم. به سخن دیگر کوشیدیم تا نمای ساختمان از درون خانه دیده شود و "بودن" در میان همسایگان زیباتر به چشم آید. گزینش آجر برای نما نیز دانسته برای افزایش هرچه بیشتر این حال و هوا بود. نوآوری ویژه در طراحی این ساختمان، نمای یکپارچه آجری آن است. آنگونه که سفت کاری و نازک کاری جدا از هم نمی باشد؛ یک دیوار "دوپوش" آجری است که افزون بر مرزبندی درون و بیرون، چه در درون نشیمن و چه در بیرون خانه نمای یگانه و پیوسته ای می سازد.
در کار با آجر به ویژگی دیگری از این بن مایه زیبا دست یافتیم، بدین روش که برای هواخوری و پیش گیری از ماندن نم در درون دیوارها، میان بخش درونی و بیرونی دیوار نزدیک به 5 سانتی متر جا گذاشتیم و در این راستا برای اتصال این دو جداره از یک آجر "کله" بهره بردیم که خود آغازگر یک “موتیف” زیبا در چیدمان آجرها بود و همین پس و پیش ها در نزدیکی همسایه تبدیل به "فخر و مدین" شد؛ آغاز یک تجربه فضایی متفاوت.