خانه خسروی

سال: 1395

موقعیت: تهران، خیابان خواجه عبدالله انصاری

مساحت زمین: 300 مترمربع

زیرینا: 80 مترمربع

کارفرما: ابوالفضل خسروی

موضوع، بازسازی واحد شمالیِ طبقه اولِ یک آپارتمان پنج طبقه ده واحدی در مرکز شهر تهران بود.
در بازدید اولیه با یک خانه نسبتا کوچک و بدنقشه مواجه شدیم؛ فضایی دلگیر و شلخته! پلان خانه به شکلی بود که امکان ابتدایی ترین چیدمان درست را از ساکنین می گرفت.
عرصه بندی نامناسب، جانمایی غلط بازشوها، تحدید بیش از حد فضا، کمبود جا و ... به گونه ای بود که تقریبا هیچ چیز کارآمدی برای نگهداشتن وجود نداشت. پس رویکردی افراطی در پیش گرفتیم. تقریبا تمام دیوارهای داخلی را برچیدیم. تنها دیوارهای پیرامونی، دو ستون، یک رایزر و یک کانال کولر باقی ماند.
سرویس به غلط جلوی درب ورودی خانه بود. با جابجایی سرویس فضای ورودی را گشودیم. سرویس و حمام را به صورت یکپارچه در قسمتی که کمترین نور را می گرفت جانمایی کردیم. آشپزخانه با بیرون ارتباط نداشت. آن را به کنار پنجره مشرف به خیابان، جایی که اتاق کودک بود منتقل کردیم. و اتاق کودک را در گوشه دنج خانه جا دادیم. بدین ترتیب جانمایی ها را با حداقل دیوارچینی (تنها در اطراف سرویس بهداشتی و پیش روی آشپزخانه) اصلاح کردیم.
عمده سازماندهی فضاها به واسطه یک حجم پیش ساخته چوبی صورت گرفت. یک کمد حجیم چوبی طراحی کردیم، در بیرون از خانه ساختیم و در میان خانه نصب کردیم. به این ترتیب . . .
قسمت های خصوصی و عمومی خانه را جدا کردیم.
عملیات بنایی را کاهش دادیم.
مساحت درون دیوارها را به فضای مفید خانه افزودیم. حدود 10 متر مکعب!
سرعت اجرا را بالا بردیم.
تغییرات احتمالی آتی را تسهیل کردیم.
تقریبا تمام تجهیزات اولیه ساکنین خانه از کابینت و کمد لباس تا گاوصندوق و میز اتو را تامین کردیم.
با ایجاد فاصله بین کمد تا سقف و گشودن قسمت هایی از کمد ارتباط فضاهای مختلف را تقویت کردیم؛ “دریچه بین اتاق کودک و سالن نشیمن” و “پنجره بین اتاق والدین و آشپزخانه” با این منظور طراحی شد.
با توجه به محدودیت بودجه و مقیاس بالای کمد استفاده از چوب برای ساخت آن ممکن نبود. به استفاده از ورق های روکش مصنوعی هم علاقه ای نداشتیم. مصالحی میخواستیم که . . . طبیعی، خوش نقش و نگار، نسبتا ارزان قیمت، محکم و در برابر رطویت و صوت مقاوم باشد. تخته لایی plywood را گزینه مناسبی یافتیم. کمد را با تخته لایی به ضخامت 18 میلیمتر ساختیم و بدون روکش مستقیما آستر و سیلر کیلر زدیم.
با توجه به مساحت نسبتا کم خانه از هر امکانی در جهت گسترش عمق دید و گشایش فضا استفاده کردیم.
از ابزارهای موثر در این زمینه “آینه” بود. با استفاده از آینه می توانستیم فضا را بزرگتر از آنچه هست بنمایانیم و نیز وجه خیال انگیز فضا را بپرورانیم. برای نصب آینه نقاطی را برگزیدیم که نه تنها بیشترین تاثیر را در افزایش عمق دید و بزرگنمایی فضا داشته باشد، که بر تقویت جلوه بصری کمدِ میانِ خانه (به عنوان نقطه عطف طرح) کمک کند. “محل اتصال کمد به دیوار سالن” و “دیوار شرقی اتاق والدین” برای این جلوه گری مناسب به نظر آمد. به این ترتیب عمق دید که در وضعیت محدود قبلی به زحمت به 7 متر می رسید، در وضعیت جدید تا 20 متر افزوده شد.

موضوع، بازسازی واحد شمالیِ طبقه اولِ یک آپارتمان پنج طبقه ده واحدی در مرکز شهر تهران بود.
در بازدید اولیه با یک خانه نسبتا کوچک و بدنقشه مواجه شدیم؛ فضایی دلگیر و شلخته! پلان خانه به شکلی بود که امکان ابتدایی ترین چیدمان درست را از ساکنین می گرفت.
عرصه بندی نامناسب، جانمایی غلط بازشوها، تحدید بیش از حد فضا، کمبود جا و ... به گونه ای بود که تقریبا هیچ چیز کارآمدی برای نگهداشتن وجود نداشت. پس رویکردی افراطی در پیش گرفتیم. تقریبا تمام دیوارهای داخلی را برچیدیم. تنها دیوارهای پیرامونی، دو ستون، یک رایزر و یک کانال کولر باقی ماند.
سرویس به غلط جلوی درب ورودی خانه بود. با جابجایی سرویس فضای ورودی را گشودیم. سرویس و حمام را به صورت یکپارچه در قسمتی که کمترین نور را می گرفت جانمایی کردیم. آشپزخانه با بیرون ارتباط نداشت. آن را به کنار پنجره مشرف به خیابان، جایی که اتاق کودک بود منتقل کردیم. و اتاق کودک را در گوشه دنج خانه جا دادیم. بدین ترتیب جانمایی ها را با حداقل دیوارچینی (تنها در اطراف سرویس بهداشتی و پیش روی آشپزخانه) اصلاح کردیم.
عمده سازماندهی فضاها به واسطه یک حجم پیش ساخته چوبی صورت گرفت. یک کمد حجیم چوبی طراحی کردیم، در بیرون از خانه ساختیم و در میان خانه نصب کردیم. به این ترتیب . . .
قسمت های خصوصی و عمومی خانه را جدا کردیم.
عملیات بنایی را کاهش دادیم.
مساحت درون دیوارها را به فضای مفید خانه افزودیم. حدود 10 متر مکعب!
سرعت اجرا را بالا بردیم.
تغییرات احتمالی آتی را تسهیل کردیم.
تقریبا تمام تجهیزات اولیه ساکنین خانه از کابینت و کمد لباس تا گاوصندوق و میز اتو را تامین کردیم.
با ایجاد فاصله بین کمد تا سقف و گشودن قسمت هایی از کمد ارتباط فضاهای مختلف را تقویت کردیم؛ “دریچه بین اتاق کودک و سالن نشیمن” و “پنجره بین اتاق والدین و آشپزخانه” با این منظور طراحی شد.
با توجه به محدودیت بودجه و مقیاس بالای کمد استفاده از چوب برای ساخت آن ممکن نبود. به استفاده از ورق های روکش مصنوعی هم علاقه ای نداشتیم. مصالحی میخواستیم که . . . طبیعی، خوش نقش و نگار، نسبتا ارزان قیمت، محکم و در برابر رطویت و صوت مقاوم باشد. تخته لایی plywood را گزینه مناسبی یافتیم. کمد را با تخته لایی به ضخامت 18 میلیمتر ساختیم و بدون روکش مستقیما آستر و سیلر کیلر زدیم.
با توجه به مساحت نسبتا کم خانه از هر امکانی در جهت گسترش عمق دید و گشایش فضا استفاده کردیم.
از ابزارهای موثر در این زمینه “آینه” بود. با استفاده از آینه می توانستیم فضا را بزرگتر از آنچه هست بنمایانیم و نیز وجه خیال انگیز فضا را بپرورانیم. برای نصب آینه نقاطی را برگزیدیم که نه تنها بیشترین تاثیر را در افزایش عمق دید و بزرگنمایی فضا داشته باشد، که بر تقویت جلوه بصری کمدِ میانِ خانه (به عنوان نقطه عطف طرح) کمک کند. “محل اتصال کمد به دیوار سالن” و “دیوار شرقی اتاق والدین” برای این جلوه گری مناسب به نظر آمد. به این ترتیب عمق دید که در وضعیت محدود قبلی به زحمت به 7 متر می رسید، در وضعیت جدید تا 20 متر افزوده شد.